پاورپوینت معماری ژاپن تويو ايتو

پاورپوینت معماری ژاپن تويو ايتو در 58 به برسی معماری ژاپن بعد از جنگ جهاني دوم پرداخته است. ژاپني ها هميشه در سرتا سر تاريخ، شيفته فرهنگ معماري ملل ديگر بوده اند و از آنها وام گرفته اند از ميانه قرن هفتم ميلادي سازنده ها و استاد كاران چيني در كشور ژاپن فعال بوده اند و در ساختن معابد و صومعه هاي بودايي و ساختمان هايي از اين دست به آنها كمك‌ كردند،‌ مدت زيادي پس از آن يعني پس از دوره اصلاحات ميجي،كارشناسان خارجي زيادي از جمله معماران و مهندسان براي بنياد نهادن شالوده هاي معماري مدرن غربي و آموزش نخستين نسل طراحان حرفه اي ژاپني دعوت شده بودند.

فهرست مطالب پاورپوینت معماری ژاپن تويو ايتو

• معماري ژاپن
• پيتر آيزنمن
• رم كولهاس
• تقسيم بندي معماري معاصر ژاپن
• Toyo Ito
• هندسه منحنی
• سبک و روشن بودن
• مدل معماری بدون سازه
• نظريه مك لوهان
• خصوصيات معماري
• پلان طبقات

پاورپوینت معماری ژاپن تويو ايتو

پاورپوینت معماری ژاپن تويو ايتو

تویو ایتو «باد» را به عنوان شعارخود انتخاب کرده است؛ بدون هیچ زیاده گویی، معماری او به زیبایی باد را به تصویر می کشد. سَبُکی، لحظه‌ای بودن، تا حدودی به حال خود رها بودن، موجودیتی که احساس نمی‌شود (کم رنگ) اینها همگی مشخصاتی شایسته ای برای معماریی «باد» گونه است. حقیقتا او از ابتدا به حرکت باد توجه خواصی داشته و هرچه آثارش نو تر می شود می توان دید که او زبردستانه تر ازباد استفاده می کند.

تداوم اندیشه‌های مك لوهان

تویوایتو ملاحظات خود را در نقش احساس و همچنین اهمیت لمس عینی در جامعه الكترونیك در مباحثی كه مارشال مك لوهان مطرح می‌كند استوار می‌سازد. منظور او از لمس عینی، بشره حساسی است كه ساختمان را پوشش می دهد و محیط داخل را قادرمی‌سازد با فضای بیرون ارتباط برقرار كند، نورها و صداها و جریان‌ها را جذب كند و تصاویر و مناطر ضروری را به بیرون باز گرداند.

پاورپوینت معماری ژاپن تويو ايتو

طبقه هفتم: استودیو

استدودیوی واقع در طبقه هفتم شامل یک باجه برای پاسخگویی به سوالات و یک فضای کار برای خلق و اصلاح اطلاعات و داده ها می باشد. یک استودیوی تئاتر تمام عیار با گنجایش 180 صندلی که توانایی پخش 35 فیلم را دارد در این طبقه موجود می باشد. این استودیو که با وسایل اطلاعاتی مجهز شده است، فضاییست که پارتیشن بندی نشده و می تواند در زمینه های مختلف استفاده شود.

معماری تویو ایتو: در جستجوی سیالیت و فردای معماری

تویو ایتو (Toyo Ito)، معمار برجسته ژاپنی و برنده جایزه پریتزکر در سال 2013، یکی از نوآورترین و تاثیرگذارترین معماران معاصر جهان است. معماری او، که اغلب به عنوان “سیال”، “سبک” و “اثیری” توصیف می‌شود، تلاشی مداوم برای رهایی از قید و بندهای شبکه مدرنیستی و خلق فضاهایی است که با دنیای دیجیتال و طبیعت در حال تغییر، هماهنگ باشند. ایتو معماری را نه به عنوان یک شیء ثابت، بلکه به عنوان یک پدیده پویا و در حال شدن می‌بیند که مرزهای میان داخل و خارج، سازه و فضا، و امر واقعی و مجازی را به چالش می‌کشد.

فلسفه طراحی: معماری مفهومی و سیال

فلسفه تویو ایتو بر چند اصل کلیدی استوار است:

1. نقد شبکه مدرن (Critique of the Modern Grid): ایتو کار خود را با نقد شبکه صلب و منطقی معماری مدرن آغاز کرد. او معتقد بود که این شبکه، زندگی پویای شهری و طبیعت سیال انسان را نادیده می‌گیرد. به همین دلیل، او به دنبال خلق فضاهایی بود که آزادانه‌تر و ارگانیک‌تر باشند و بتوانند با پیچیدگی‌های زندگی معاصر سازگار شوند.
2. معماری به مثابه لباس (Architecture as Clothing): در آثار اولیه او، به ویژه در پروژه‌های مسکونی مانند “خانه آلومینیومی” و “خانه اورا”، ایتو به ایده معماری به عنوان پوسته‌ای نازک و سبک می‌پرداخت که بدن انسان را در بر می‌گیرد و او را از دنیای خشن شهری جدا می‌کند. این بناها اغلب فضاهایی درون‌گرا و مینیمال داشتند.
3. سیالیت و طبیعت الگوریتمیک (Fluidity and Algorithmic Nature): با پیشرفت تکنولوژی دیجیتال، معماری ایتو نیز متحول شد. او به شدت تحت تاثیر دنیای مجازی و جریان آزاد اطلاعات قرار گرفت و تلاش کرد این سیالیت را در فرم‌های معماری خود بازتاب دهد. او از ساختارهای ارگانیک و طبیعی، مانند جریان آب، حرکت باد، یا ساختار یک درخت، به عنوان الگویی برای طراحی سیستم‌های سازه‌ای و فضایی پیچیده استفاده کرد. این رویکرد در پروژه “مدیاتک سندای” به اوج خود رسید.
4. معماری برای همه (Architecture for All): پس از زلزله و سونامی بزرگ ژاپن در سال 2011، ایتو تمرکز خود را به سمت معماری اجتماعی معطوف کرد. او پروژه “خانه برای همه” (Home-for-All) را آغاز کرد که هدف آن ساخت فضاهای گردهمایی کوچک و صمیمی برای جوامعی بود که خانه‌های خود را از دست داده بودند. این پروژه نشان‌دهنده تعهد عمیق او به مسئولیت اجتماعی معمار است.

آثار شاخص: سفری از درون‌گرایی به شفافیت

• برج بادها (Tower of Winds, 1986): این پروژه در یوکوهاما، یک برج تهویه ساده را به یک اثر هنری تعاملی تبدیل کرد. برج با هزاران لامپ پوشانده شده که به سرعت باد و سطح صدای محیط واکنش نشان می‌دهند و یک نمایش نوری پویا و همیشه در حال تغییر را خلق می‌کنند. این اثر، نمونه اولیه علاقه او به معماری پدیدارشناسانه و غیرمادی بود.
• مدیاتک سندای (Sendai Mediatheque, 2001): این پروژه شاهکار تویو ایتو و یکی از مهم‌ترین ساختمان‌های اوایل قرن بیست و یکم است. مدیاتک یک مرکز فرهنگی چندمنظوره است که با شفافیت کامل طراحی شده. کل ساختمان بر روی 13 ستون شبکه‌ای و لوله‌ای‌شکل استوار است که مانند جلبک‌های شناور در آب، از کف تا سقف امتداد یافته‌اند. این ستون‌ها هم نقش سازه را ایفا می‌کنند، هم مسیر عبور تأسیسات و نور هستند و هم فضا را به شکلی سیال و غیرسلسله‌مراتبی سازماندهی می‌کنند.
• کتابخانه دانشگاه هنر تاما (Tama Art University Library, 2007): در این پروژه، ایتو از آرک‌های بتنی با دهانه‌های مختلف برای خلق یک فضای داخلی پیوسته و تپه‌مانند استفاده کرده است. این آرک‌ها به شکلی متقاطع قرار گرفته‌اند تا حس حضور در یک غار یا جنگل را تداعی کنند و فضاهای متنوعی برای مطالعه و تعامل فراهم آورند.
• تئاتر ملی تایچونگ (National Taichung Theater, 2016): این سالن اپرای پیچیده، نمونه‌ای برجسته از معماری پارامتریک و فرم‌های ارگانیک است. ساختار آن از شبکه‌ای از سطوح منحنی و حفره‌ها تشکیل شده که فضاهای داخلی و خارجی را به شکلی پیوسته به هم متصل می‌کند و تجربه‌ای فضایی منحصربه‌فرد را برای بازدیدکنندگان رقم می‌زند.

نتیجه‌گیری

ایتو معماری است که هرگز از پرسشگری و نوآوری دست نمی‌کشد. او با به چالش کشیدن قراردادهای معماری مدرن و استقبال از پیچیدگی‌های دنیای معاصر، آثاری خلق کرده که نه تنها از نظر تکنولوژیک پیشرفته، بلکه از نظر فضایی و مفهومی نیز بسیار غنی هستند. معماری او دعوتی است به بازنگری در رابطه میان سازه، فضا، طبیعت و انسان در عصر دیجیتال، و تلاشی برای خلق معماری‌ای که به اندازه خود زندگی، سیال و پویا باشد.