پاورپوینت موزه گوگنهایم نیویورک

پاورپوینت موزه گوگنهایم نیویورک در 45 اسلاید به برسی کامل این اثر بزرگ معماری پرداخته است که میتوان آن را از وب سایت معماری نوین ارچ دریافت نمایید. موزه سلیمان رابرت گوگنهایم نیویورک از موزه‌های مشهور شهر نیویورک است. موزه در منهتن در کرانه شمال شرقی مرکز شهر قرار دارد. این موزه که در ۱۹۳۷ میلادی افتتاح گردید توسط معمار بزرگ آمریکایی فرانک لوید رایت طراحی گردید. فروشگاه معماری نوین ارچ ارائه دهنده پاورپوینت معماری و پروژه تمامی دروس معماری می باشد.

فهرست مطالب پاورپوینت موزه گوگنهایم نیویورک

• مقدمه
• ایده
• آخرین یادگار رایت
• تحلیل
• تغییرات
• پلان موزه

پاورپوینت موزه گوگنهایم نیویورک

پاورپوینت موزه گوگنهایم نیویورک

هنگامی که از لوید رایت پرسیده شد که چرا رامپ را جایگزین کف-طبقه‌های متداول در چندین تراز، کرده است او توضیح داد: برای بازدیدکنندگان موزه ،وارد شدن به ساختمانی که در آن به وسیله آسانسور به بالا ترین نقطه رامپی برسند و به تدریج پیرامون فضایی باز و گسترده پایین بیایند، در حالیکه همواره از حق انتخاب تغییر تراز با آسانسور برخوردار بوده و در انتها، پس از بازدید نمایشگاه، خود را در طبقه همکف نزدیک خروجی بیابند بسیار جذاب تر و دلپذیرتر می‌باشد.اگر چه در بسیاری از موزه‌های متداول، مسیرها و سیرکولاسیون عمومی در طول گالریها برای تماشای آن‌ها و برگشت به نقطه شروع و خروج از بنا تکرار می‌شوند.

آخرین یادگار رایت

موزه گوگنهایم توسط انستیتو معماران آمریکا به عنوان یکی از هفده اثر این معمار که می بایست به جهت سهم ونقش آنها در پیشبرد فرهنگ آمریکا حفاظت شوند،انتخاب شد.این موزه به عنوان آخرین یادگار از توانایی رایت در خلق کیفیات غیر منتظره فرم و فضای معماری، دشوارترین کار در طول دوران فعالیت حرفه ای وی بود.

تحلیل معماری

در بیرون فرم تندیس گرا با ظاهری ساده و فاقد هر گونه تزیین بر روی سطوح ،الگوی فضایی درون را مشخص می کند و چشم اندازی متفاوت در بین ساختمان های مکعب مستطیل شکل شهر نیویورک ایجاد می کرد. شاید بتوان گفت این نقطه شروع طراحی موزه ها با احجام تندیس گرا بود که دیگر نه تنها آثارهنری بلکه ساختمان موزه نیز به جاذبه ای برای بازدید تبدیل شد.

تغییرات

پس از مرگ رایت تغییرات زیادی در موزه ایجاد شد. در سال ۱۹۶۵ بخشی از فضای اداری و در سال ۱۹۶۹ تمامی آن به فضای نمایشگاهی پیوست و فضای آن در موزه به نمایش آثار هنری اختصاص پیدا کرد و در نهایت طی عملیات وسیعی در سال های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲ کل ساختمان بازسازی و برج جدیدی که توسط چارلز گواتمی طراحی شده بود، در کنار آن ساخته شد. در این بازسازی برخی از تغییرات بنا نسبت به طرح اصلی رایت از جمله بسته شدن نورگیر سقفی آتریوم به طرح اصلی برگردانده شد.

موزه گوگنهایم نیویورک اثر فرانک لوید رایت: یک شاهکار مارپیچ در تاریخ معماری

در میان خطوط مستقیم و شبکه‌بندی شده منهتن، حجمی سفید، سیال و ارگانیک قد برافراشته که گویی متعلق به دنیایی دیگر است. موزه گوگنهایم نیویورک، آخرین شاهکار معمار بزرگ آمریکایی، فرانک لوید رایت، نه تنها یک ساختمان، بلکه یک مجسمه قابل سکونت و بیانیه‌ای انقلابی در طراحی فضاهای موزه‌ای است. این بنا که در سال ۱۹۵۹، شش ماه پس از مرگ رایت، افتتاح شد، با فرم مارپیچ و ساختارشکن خود، سنت‌های طراحی موزه را به چالش کشید و خود به یکی از مهم‌ترین آثار هنری مجموعه گوگنهایم و یک نماد بی‌بدیل در تاریخ معماری مدرن تبدیل شد.

یک ایده رادیکال: موزه به مثابه یک مسیر پیوسته

ایده طراحی موزه گوگنهایم در سال ۱۹۴۳ و با سفارش “هیلاری بِی”، مدیر وقت موزه، به فرانک لوید رایت آغاز شد. او از رایت خواسته بود تا “معبدی برای روح” طراحی کند، فضایی که بازدید از آثار هنری را به یک تجربه معنوی و یکپارچه تبدیل نماید. رایت، که همواره از فرم‌های ارگانیک و پیوسته الهام می‌گرفت، پاسخی رادیکال به این خواسته داد. او الگوی سنتی موزه‌ها که شامل مجموعه‌ای از اتاق‌های جداگانه و متصل به هم بود را کنار گذاشت و به جای آن، یک مسیر پیوسته و شیب‌دار را پیشنهاد کرد.

طرح نهایی رایت بر اساس یک “رمپ” مارپیچ و پیوسته شکل گرفته است که به دور یک آتریوم (حیاط مرکزی) عظیم و نورگیر می‌چرخد. در این طرح، بازدیدکنندگان با آسانسور به بالاترین نقطه رمپ می‌روند و سپس به آرامی در شیب ملایم آن به سمت پایین حرکت کرده و در طول مسیر، آثار هنری نصب شده بر روی دیوار منحنی را تماشا می‌کنند. این ایده، بازدید از موزه را از یک حرکت منقطع و انتخاب بین اتاق‌های مختلف، به یک “گردش” (Promenade) سیال، مداوم و هدایت‌شده تبدیل می‌کند.

فرم و فضا: تضاد و پویایی

فرم بیرونی ساختمان، انعکاس مستقیم این سازماندهی فضایی داخلی است. حجمی شبیه به یک روبان سفید که به دور خود پیچیده و به سمت بالا گسترش می‌یابد. این فرم ارگانیک، تضادی دراماتیک با بافت شهری منظم و قائم‌الزاویه اطراف خود ایجاد می‌کند و بلافاصله توجه هر بیننده‌ای را به خود جلب می‌نماید. رایت معتقد بود که فرم‌های هندسی نرم و منحنی، به طبیعت انسان نزدیک‌تر هستند.

فضای داخلی، تحت سلطه آتریوم مرکزی قرار دارد. این فضای خالی و سر به آسمان کشیده، نه تنها به عنوان منبع اصلی نور طبیعی از طریق گنبد شیشه‌ای سقف عمل می‌کند، بلکه به عنوان قلب سازمان‌دهنده بنا، تمام بخش‌ها را به یکدیگر متصل می‌نماید. از هر نقطه‌ای روی رمپ، می‌توان دیدی کلی به سایر طبقات و آثار هنری داشت. این شفافیت و ارتباط بصری، حس یکپارچگی و کلیت را در فضا تقویت می‌کند و بازدیدکنندگان را به بخشی از یک تجربه جمعی تبدیل می‌نماید.

نوآوری در سازه و مصالح

ساخت چنین فرم پیچیده و منحنی در دهه ۱۹۵۰، یک چالش مهندسی بزرگ بود. رایت برای تحقق طرح خود، از بتن مسلح به شیوه‌ای نوآورانه استفاده کرد. به جای استفاده از قالب‌بندی‌های سنتی، بسیاری از دیوارهای منحنی با استفاده از تکنیک “بتن پاششی” (Shotcrete یا Gunite) ساخته شدند. در این روش، بتن با فشار هوا بر روی یک شبکه آرماتوربندی پاشیده می‌شود که این امکان را فراهم می‌آورد تا فرم‌های ارگانیک و یکپارچه به راحتی ایجاد شوند. رنگ سفید و سطح صاف بتن، پس‌زمینه‌ای خنثی و ایده‌آل برای نمایش آثار هنری رنگارنگ و مدرن مجموعه گوگنهایم فراهم می‌کند.

انتقادات و میراث

طراحی گوگنهایم از همان ابتدا با بحث و جدل‌های فراوانی روبرو بود. بسیاری از هنرمندان و منتقدان معتقد بودند که معماری قدرتمند و مجسمه‌گون ساختمان، بر آثار هنری غلبه کرده و توجه را از آن‌ها می‌دزدد. دیوارهای منحنی و شیب‌دار نیز برای نصب تابلوهای نقاشی که معمولاً برای دیوارهای صاف و عمودی طراحی شده‌اند، چالش‌هایی را ایجاد می‌کرد.

با این حال، با گذشت زمان، موزه گوگنهایم جایگاه خود را به عنوان یک اثر معماری بی‌نظیر تثبیت کرد. این بنا نشان داد که یک موزه می‌تواند چیزی فراتر از یک محفظه خنثی برای هنر باشد؛ خود ساختمان می‌تواند به یک اثر هنری تبدیل شده و تجربه بازدید را غنی‌تر سازد. موفقیت گوگنهایم نیویورک، راه را برای ساخت موزه‌هایی با معماری شاخص و مجسمه‌گون در سراسر جهان، از جمله شعبه‌های دیگر گوگنهایم مانند موزه بیلبائو اثر فرانک گری، هموار کرد.

جمع‌بندی

موزه گوگنهایم نیویورک، وصیت‌نامه معماری فرانک لوید رایت و اوج فلسفه او در مورد معماری ارگانیک است. این بنا با به چالش کشیدن تمام قراردادهای موجود، رابطه‌ای نوین میان فضا، حرکت و هنر تعریف کرد. گوگنهایم یک ساختمان صرف نیست، بلکه یک مسیر، یک تجربه و یک سفر هنری است که در آن، معماری و هنر در یکدیگر تنیده شده و یک کل جدایی‌ناپذیر را تشکیل می‌ده دهند.